تنهای بی پایان 

شروع کردن یعنی بالاخره تمام شدن. و تمام شدن تلخ تر از تمام کردن

تمام کردن یعنی تکامل، یعنی دیگر کافیست

اما تمام شدن... یعنی تسلیم، یعنی ( از سرت هم زیاد بود ).

گاه می گویم کاش نبودم

یا که ای کاش می توانستم خود تمام کنم. زندگی را ، با تمام حوادث ناگوارش

هیچ چیز آن طوری نیست که فکر می کردم. حتی آن طوری نیست که فکرش را هم نمی کردم

همه چیز همان طوری هستند که باید.

باید آمد ، باید رفت. باید دید ، باید شنید. باید برد ، باید باخت

باید سوخت و دوباره ساخت. باید ساخت و دوباره باخت

باید دید و چیزی نگفت. باید شنید و دوباره خفت.

باید عشق ورزید و  آرام گرفت

آرامشی تلخ ، مثل آرامش شمع

پروانه صفت سوختن و داد و هوار ، همه لاف عاشقیست. شمع هم می سوزد.

تلخی همان فریاد است و فریاد شادی های کوچک نوید سعادت نیست

چرا که نفیر شقاوت است کوچک دیدن و شاد شدن.

همه آغاز شده هایی هستیم از ذات تنهاییمان

باز یکی خواهیم شد. یک تنهای بی پایان...

زندگی سوختن و ساختن است 

                                                        زندگی ساختن و باختن است 

 زندگی پرپر یک قاصدک است 

                                                        زندگی تنها و تنها شدن است