من  به کفاره ی یک  حادثه  از جنس  نگاه

تلخ می نالم و از حسرت دل می کشم آه

یوسفم   بار  جفا  بست  به  خونبار   دلم

من خورشید  گدازان  شدم  از حسرت ماه

دلم  افسار  گسسته   همه  ره  بهر  امید

شد و آمد به نصیبش خار زاین سختی راه

کاش  کاین  عزت  دیرینه ی  ما   قابل  بود

که   بماند  ز منت  مهر   به  اندازه ی  کاه

به  نگاهت که غمت  هیچ  برایم  نگذاشت

نیست  باکم که ببالم به غمت من  هرگاه

شاهدا  سوختی از شعله ی بی مهری یار

خوش به خاکستر جانت که شد از رنج آگاه